Opregte Sneeker kop



Bespiegelingen (en andere oprispingen)

Henk Doevendans

Snits/Sneek


Der op ut

deroputKlik hier...

Agenda

Klik hier...

Exposities

kunst Klik hier...

Het Weer van...

Dirk van der Meer

Eerdere blogs...

Archief

Nog even doorbijten: 2018 is zo voorbij...

31 december 2018 - Nog even doorbijten vrienden. Vanavond de oliebollen en bubbels, dan het vuurwerk, morgen het nieuwjaarsconcert, het skispringen en de marathon en dan is alles weer op regel en kunnen we 2019 weer gaan ervaren als een gewoon jaar met culturele en persoonlijke hoogtepunten.

kerk Maar even sloeg mij de schrik om het hart toen ik nergens in ons onvolprezen Sneeker Nieuwsblad (wanneer wordt dat omgetoverd in Fries Nieuwsblad, gezien het aantal adverteerders van buiten de gemeentegrenzen?) een datum c.q. uitnodiging voor de nieuwjaarsreceptie van onze gemeente mocht aantreffen.

De provincie had de leutlopers van de Oeletoeters al via de LC-annonce gemeld dat er een dergelijke netwerkbijeenkomst gehouden zou worden. Dus de carnavaleske steken kunnen uit de koffer worden gehaald. Maar voor hoelang?

Gelukkig, gelukkig, gelukkig, enig zoekwerk in de krochten van internet deed mij mijn harte net niet breken. Allewiejo et cetera (dit voor de oud-cursisten van "zeilschool" Wigledam). Op 3 januari om 17.00 uur kunnen we terecht in het Atrium en om 18.00 uur debuteert Jannewietske met haar nieuwjaarsspeech.

waterpoort Tja, vanaf Kerstavond tot en met 3 januari is het elke keer weer een lange aaneenschakeling van tradities. De televisienachtmis vanuit onze RK-kerk (zag u de val van de co-celebrant emeritus pastoor ook gebeuren?), de rollade, de peertjes, Sneek op de Strún (zie foto's), de koopzondag en -avonden, de parkeerterreinen bij de supermarkt waar geen plekje voor een voertuig te vinden is, de Top 2000 op de radio, de Top2000 Live in het theater, het vroege geknal en de baklucht van appelflappen en oliebollen.

En niet te vergeten de kerstkaarten, die al of niet op tijd werden bezorgd. Uw dienaar genoot weer van zijn hobby: het bestuderen van de poststempels op de slúfkes. Conclusie: De tijden tussen stempel en aflevering varieerden van één tot minstens acht dagen.

muziek Velen wensten ons dankzij de medewerking van Tante Pos en nichtje Sand prettige kerstdagen, velen deden dat na de 26ste december. Die wensen zullen we maar beschouwen als voor 2019 bedoeld. Mooi op tijd.

Eerlijk gezegd hadden de Opregte Sneeker en Frou D. die grote verschillen wel verwacht. Daarom zijn zij gestopt met het verzenden van kaarten.

Bovendien gaan zij met de tijd mee. Daarom wensen zij, in plaats van kaarten, langs deze weg de lezer (genderneutraal) en zijn dierbaren (idem) een goed en gezond 2019.


Tussen Zijlstra en Dalstra, tussen muziek en kunst

17 december 2018 - Eind november 2009 stond hij in het provisorische theater aan de Westersingel, het voormalige postkantoor dat later in een echt theater is omgetoverd: Jeroen Zijlstra. Daarna verdween hij wat Sneek betreft in de vergetelheid. Helaas en niet terecht.

zijlstra Gelukkig staat hij aanstaande zaterdag in de Noorderkerkzaal. Na bijna tien jaar dus weer terug in de Waterpoortstad, de vroegere Wieringer visserman, die de overstap maakte naar de muziek en die een van de betere zangers en trompettisten van ons land wordt genoemd.

Zijn doorbraak was in 2003 toen hij met "Durgerdam slaapt" de Annie M.G. Schmidt-prijs binnenhaalde, de onderscheiding voor het beste theaterlied van een jaar eerder. Vele coryfeeën gingen hem voor en kwamen na hem. Sommige bekend, zoals Sara Kroos, Brigitte Kaandorp en Wende Snijders; sommigen onbekend.

Naast zanger en trompettist is hij ook tekstschrijver en componist en toert hij met zijn band Zijlstra. Zaterdag brengt hij zijn programma "Liedjes voor tegen de Kerst", nieuwe nummers die ons door de donkere dagen heen moeten helpen.

Jeroen Zijlstra verdient zaterdag een volle bak, net zoals de twee tentoonstellingen die Frou D. en uw dienaar de afgelopen week mochten bezoeken dat verdienen: "Rembrandt en Saskia: Liefde in de Gouden Eeuw" in het Fries Museum en "Chiculy" in het Groninger Museum.

glaskunst Twee totaal verschillende exposities. Leeuwarden staat in het teken van Friese societyhuwelijken, terwijl Dale Chiculy werk laat zien van een glaskunstenaar van wereldfaam.

Maar wat blijft je bij? Bij "Rembrandt en Saskia" roepen saillante details de nodige vragen op. Waarom bijvoorbeeld benoemde Saskia zoon Titus tot haar enige erfgenaam? Omdat ze wist dat manlief een gat in de hand had? En hoe kon het dat een steenrijke weduwnaar en een steenrijke weduwe die met elkaar trouwden, straatarm overleden?

Bij Chiculy imponeren de vernuftige kunstwerken, in elkaar geplaatste schalen en doolhoven met in elkaar gedraaide lichtslangen. Maar hoe maakte de kunstenaar die en waarom zo en niet anders, geen maatschappelijke maar een technische vraag.

Zo bleef ook de vraag hangen waarom een werk van Paul Blanca uit 1989 (op een andere tentoonstelling in het Groninger Museum) de titel "Koos Dalstra" meekreeg. Koos Dalstra is immers een uit Sneek afkomstige kunstenaar, die ooit een aanslag zou hebben gepleegd op college-kunstenaar Rob Scholte.

Even googelen levert de oplossing: Ook Blanca werd van die aanslag beschuldigd. Een bom onder zijn auto kostte Scholte beide benen, maar bezorgde hem wel wereldfaam. Weer wat geleerd dus.


Burgerplicht en zij die wij hebben gekozen

14 december 2018 - Gisteravond de raad van Súdwest-Fryslân bijgewoond. Live, persoonlijk aanwezig in het Bestjoershûs, niet "fia de livestriem", zoals burgemeester Jannewietske de Vries de "sjochers thús" welkom heette.

Dit bezoek aan de laatste vergadering van het jaar is een traditie sinds de Opregte Sneeker als volksvertegenwoordiger in 2006 afscheid nam van het politieke leven. Een goede gewoonte die hij deelt met oud-wethouder Frans Middelhoff, die ook op de publieke tribune had plaatsgenomen.

zinkgat Aanwezig waren verder de nodige ambtenaren, wat verdwaalde journalisten en gasten in het kader van de cursus burger en politiek, al luidt de naam van die "opleiding" misschien wat anders. Zij allen zagen het vertragende gedoe met de chipcard van het spreekgestoelte en het zoeken van het knopje van de interruptiemicrofoon lijdzaam aan.

Daar mag best eens een raadsbrede cursus voor worden georganiseerd. En voor waar een interruptie nu eigenlijk voor bedoeld is. Inderdaad, voor een korte vraag of opmerking die niet leidt tot een debat met de spreker. Niet meer en niet minder.

Bovendien, het was nooit de politieke mores dat een spreker (m/v) in eerste termijn middels een interruptie werd onderbroken. Pas na de reactie van bijvoorbeeld de wethouder wordt de gelegenheid geboden om van bovengenoemde mogelijkheid gebruik te maken. Tijdens de tweede termijn dus. Nu, das war einmal.

Een principiële, inhoudelijke discussie kwam althans in het deel voor de koffiepauze niet van de grond. Voor zo'n gedachtewisseling is de raadsvergadering evenwel primair bedoeld, de commissievergaderingen zijn er voor de feitelijke informatie.

Geen debat

Er werd wel gereageerd op moties en amendementen die vooraf via de mail naar de collegae in de raad waren gestuurd. Maar een stevig debat, een uitwisseling van argumenten en principes, kwam er niet. Het was weer allemaal ouwe jongens krentenbrood.

Alleen een pittige terechtwijzing richting een eenvrouwsfractie, bracht wat leven in de brouwerij. Het raadslid in kwestie had kritiek op een ambtenaar, iets wat de verantwoordelijke wethouder niet gelaten aan zich liet gaan. Duidelijk een geval van dit moest maar eens gezegd worden.

Kritiek mag, maar dan moet het wel terechte kritiek zijn. De Opregte Sneeker heeft zich ook wel eens kritisch uitgelaten over de mensen die zich achter de schermen voor de burgerij en haar vertegenwoordigers uit de naad werken, maar hun goede daden mogen ook niet onvermeld blijven.

Zinkgat op zondag

Afgelopen zondag ontstond er bijvoorbeeld in onze straat een mini-zinkgat. Nee, niet een van vier meter diep zoals elders in ons land. Het was maar een kleintje, dat echter wel schade aan personen of voertuigen kon opleveren en dus reden genoeg was voor een spoedmelding.

Het verantwoordelijkheidsgevoel dat de burger past, zorgde ervoor dat onze buren een gevarendriehoek plaatsten en de politie inseinden. En wij stuurden een melding via de gemeentelijke website.

Een uurtje later lag er al een metalen plaat over het gat en een paar dagen later was het lek gedicht. Of de oorzaak is weggenomen, dat merken we later dan wel weer.

Wij hebben in ieder geval onze burgerplicht niet verzaakt en aan burgerparticipatie gedaan. Van een mantelzorgbijdrage ten aanzien van de buren hebben we afgezien.

PS. Nu we het toch over de gemeentepolitiek hebben. Het stoort de Opregte Sneeker dat de raadsleden in Achtkarspelen hun burgemeester in spé als echte Wâldpyk beschouwen. Oebele Brouwer echt geboren en getogen in Sneek, hij heeft zelfs het Sneeker Nieuwsblad nog rondgebracht. Heeft zelfs zittend burgemeester (fan de Lege Geaën) Germ Gerbrandy dat niet geweten? Foei.